ΦΙΜΩΣΗ
Τί είναι φίμωση;
Πρόκειται για την αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου του πέους, λόγω στένωσης της ακροποσθίας.
Πού οφείλεται;
Συνήθως οφείλεται σε δημιουργία ουλώδους ιστού στην ακροποσθία λόγω επανειλημμένων φλεγμονών της βαλάνου και της πόσθης (βαλανοποσθίτιδες) ή λόγω ξηρωτικών αλλοιώσεων που συνήθως σχετίζονται με το σακχαρώδη διαβήτη (ατροφικός λειχήνας, ξηρωτική βαλανίτις).
Πώς γίνεται η διάγνωση;
Η διάγνωση γίνεται με την κλινική εξέταση του Ουρολόγου. Εάν είναι αδύνατη η αποκάλυψη της βαλάνου, θα πρέπει ο ασθενής να είναι ενήμερος ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλες παθολογικές αλοιώσεις που υποκρύπτονται, όπως κονδυλώματα, έλκη ή – σπανίως – καρκινώματα του πέους. Αν η ακροποσθία έχει “κλείσει” εντελώς, είναι δυνατόν το άτομο (συνήθως υπερήλικο) να αδυνατεί να ουρήσει (επίσχεση ούρων).
Πώς θεραπεύεται;
Η θεραπεία της φίμωσης είναι χειρουργική. Η επέμβαση που εκτελείται είναι γνωστή ως περιτομή και συνίσταται στην αφαίρεση της ακροποσθίας. Αν υπάρχει απλώς ένας ινώδης δακτύλιος που δυσκολεύει το “κατέβασμα” της ακροποσθίας και ενδεχομένως ενοχλεί όταν το πέος είναι σε στύση, τότε εκτελείται απλή σχάση του δακτυλίου χωρίς να θυσιάζεται η ακροποσθία. Σε πολύ επιβαρυμένα άτομα, ή σε επείγουσες καταστάσεις εκτελείται ραχιαία σχάση της ακροποσθίας, ώστε να αρθεί ταχέως το πρόβλημα χωρίς να χάνεται χρόνος.
Θα πρέπει εδώ να αναφέρουμε ότι ορισμένοι Ουρολόγοι αποφεύγουν την εκτέλεση περιτομής, διότι έτσι θυσιάζεται το δέρμα της ακροποσθίας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δερματικό μόσχευμα σε επεμβάσεις αποκατάστασης στενωμάτων της ουρήθρας μετά από τραυματισμούς. Δεδομένου ότι σήμερα συνήθως χρησιμοποιείται βλεννογόνος από την εσωτερική πλευρά της παρειάς (μάγουλο), η άποψη αυτή τείνει να εγκαταλειφθεί.
Στα βρέφη και τα μικρά παιδιά υπάρχει “φυσιολογικά” φίμωση, αφού η ακροποσθία είναι συμφυμένη με τη βάλανο κατά τη γέννηση. Αν υπάρχουν φλεγμονές συνήθως καταφεύγουμε στη χρήση κορτιζονούχων αλοιφών που διορθώνουν το πρόβλημα. Το βίαιο “κατέβασμα” ή οι διαστολές τραυματίζουν και πρέπει να αποφεύγονται διότι επιτείνουν το πρόβλημα. Αν το παιδί εμφανίζει υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις, η περιτομή έχει απόλυτη ένδειξη.
ΠΑΡΑΦΙΜΩΣΗ
Τι είναι παραφίμωση;
Είναι μια σοβαρή και επείγουσα κατάσταση η οποία οφείλεται είτε στην παραμονή επί ώρες της ακροποσθίας τραβηγμένης προς τα πίσω, είτε στην ύπαρξη φίμωσης. Στην τελευταία περίπτωση, η ακροποσθία κατά τη φάση της στύσης μπορεί με βίαιο τρόπο να ολισθήσει πίσω από τη βάλανο, αλλά λόγω του στενού στομίου να μη μπορεί να επανέλθει στην αρχική της θέση. Το στενό στόμιο δημιουργεί μια δακτυλιοειδή περίσφιξη στο πέος το οποίο εμποδίζει τη φυσιολογική κυκλοφορία του αίματος. Αν αυτό παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσει ισχαιμία και νέκρωσης της περιοχής. Η παραφίμωση πρέπει να αντιμετωπίζεται άμεσα από ουρολόγο.
Η διάγνωση της παραφίμωσης γίνεται από τον ουρολόγο με βάση το ιατρικό ιστορικό και τη φυσική εξέταση του ασθενούς, χωρίς να χρειάζονται συνήθως επιπλέον εξετάσεις.
Ποιά είναι τα αίτια / προδιαθεσικοί παράγοντες;
-
Χρόνια βαλανοποσθίτιδα
-
Χρόνιος καθετηριασμός και συχνές αλλαγές καθετήρα Foley
-
Φίμωση
-
Τραυματισμός κατά τη σεξουαλική πράξη
Ποιά είναι τα συμπτώματα;
-
Οίδημα πέους
-
Πόνος στο πέος
-
Αδυναμία ανάταξης της ακροποσθίας
-
Δυσχρωματισμός στην άκρη του πέους
Ποιές είναι οι επιπλοκές;
Νέκρωση της βαλάνου και της περιφερικής ουρήθρας.
Ποιά είναι η θεραπεία;
Η πρώτη θεραπευτική αντιμετώπιση είναι οι χειρισμοί ανάταξης της παραφίμωσης. Για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του πόνου ο ιατρός μπορεί είτε να εφαρμόσει μια αναισθητική αλοιφή τοπικά, είτε να χορηγήσει παυσίπονα από το στόμα, ή ακόμα και να χορηγήσει αναισθητικό στο πέος σε ενέσιμη μορφή. Η εφαρμογή πάγου στην περιοχή μπορεί να βοηθήσει στην υποχώρηση του οιδήματος κατά τη διάρκεια του χειρισμού ανάταξης.
Αν αποτύχει η συντηρητική αντιμετώπιση ή αν ο ιατρός αποφασίσει πως είναι απαραίτητη μια άμεση ανάταξη, μπορεί να γίνει μια μικρή τομή στη ραχιαία επιφάνεια που θα αποσυμφορήσει τον παγιδευμένο ιστό (ραχιαία σχάση). Στην περίπτωση αυτή, συνήθως διεξάγεται σε δεύτερο χρόνο περιτομή, έτσι ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο υποτροπής.
ΒΡΑΧΥΣ ΧΑΛΙΝΟΣ
Ο χαλινός (Frenulum), είναι μια πτυχή του δέρματος στην κάτω επιφάνεια του πέους, που ενώνει τη βάλανο, δηλαδή την κεφαλή του πέους με την πόσθη, το δέρμα που καλύπτει τη βάλανο.
Η λειτουργία του χαλινού είναι να επιτρέπει στο πέος να αποκαλύπτεται πλήρως κατά τη στύση και να το βοηθάει να επιστρέψει στη συνέχεια στην προηγούμενη κατάσταση χαλάρωσης.
Τι είναι ο Βραχύς Χαλινός;
Όταν ο χαλινός δεν έχει το απαιτούμενο μήκος και την κατάλληλη ελαστικότητα που χρειάζεται ώστε να μπορεί το πέος να επιμηκύνεται πλήρως κατά τη στύση, τότε τον αποκαλούμε βραχύ χαλινό.
Ως αποτέλεσμα, υπάρχει δυσκολία να αποκαλυφθεί πλήρως η βάλανος, προκαλώντας πόνο και κάμψη της βαλάνου προς τα κάτω. Αυτό οφείλεται στην έλξη που της ασκεί ο χαλινός.
Επιπτώσεις Βραχύ Χαλινού
Ο βραχύς χαλινός μπορεί να προκαλέσει στον ασθενή τα παρακάτω προβλήματα:
-
Μικρή κάμψη του πέους σε στύση
-
Πόνο κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής
-
Κατά τη διάρκεια έντονης σεξουαλικής επαφής, μπορεί να προκληθεί μερική ή ολική ρήξη του χαλινού με αιμορραγία, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να απαιτήσει άμεση χειρουργική διόρθωση.
-
Λοιμώξεις και βαλανοποσθίτιδα
Θεραπεία Βραχύ Χαλινού
Ο ειδικός χειρουργός ανδρολόγος-ουρολόγος που θα σας κάνει τη διάγνωση του βραχύ χαλινού θα σας συστήσει και την καλύτερη θεραπευτική μέθοδο για την περίπτωσή σας.
Ως προτιμότερη θεραπεία για τον βραχύ χαλινό θεωρείται η χειρουργική αντιμετώπιση με χρήση laser. Πιο συγκεκριμένα, ο χειρουργός ανδρολόγος-ουρολόγος προχωράει στην εκτομή του βραχέος χαλινού υπό την τοπική αναισθησία του ασθενούς. Ορισμένες φορές μπορεί να απαιτηθεί να εφαρμοστούν απορροφήσιμα ράμματα, τα οποία πέφτουν από μόνα τους 10-15 ημέρες μετεγχειρητικά.
Η επέμβαση διαρκεί περίπου 15 λεπτά και είναι εύκολη και ανώδυνη, επιτρέποντας στον ασθενή να εξέλθει από το νοσοκομείο την ίδια κιόλας ημέρα. Επιπλέον, δεν προκαλείται στον ασθενή καθόλου μετεγχειρητικός πόνος, οπότε και μπορεί να επιστρέψει άμεσα στις καθημερινές του δραστηριότητες.
Το απαιτούμενο διάστημα επούλωσης του τραύματος και των ραμμάτων είναι τουλάχιστον 2 εβδομάδες. Η σεξουαλική επαφή επιτρέπεται αμέσως μετά την επούλωση, ώστε να αποφευχθεί η αιμορραγία.
ΒΑΛΑΝΟΠΟΣΘΙΤΙΔΑ
Τι είναι η βαλανοποσθίτιδα;
Βαλανοποσθίτιδα είναι η φλεγμονή της βαλάνου του πέους και μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Συχνά, στον ίδιο χρόνο, συνυπάρχει φλεγμονή και της ακροποσθίας (το δέρμα που καλύπτει τη βάλανο). Η φλεγμονή εμφανίζεται πιο συχνά σε αγόρια ηλικίας κάτω των τεσσάρων ετών και σε άντρες που δεν έχουν κάνει περιτομή.
Τι προκαλεί τη βαλανοποσθίτιδα
Υπάρχουν πολλές διαφορετικές αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν βαλανοποσθίτιδα:
Κακή υγιεινή της περιοχής.
Η κακή υγιεινή σε συνδυασμό με μία στενή ακροποσθία, η οποία εμποδίζει την αποκάλυψη της βαλάνου και την απομάκρυνση του σμήγματος, είναι το πιο συχνό αίτιο.
Λοιμώξεις μη σεξουαλικά μεταδιδόμενες.
Υπάρχουν διάφορα μικρόβια και μύκητες, τα οποία φυσιολογικά υπάρχουν στο δέρμα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υπεραναπτυχθούν και να προκαλέσουν βαλανοποσθίτιδα. Ο πιο συχνός μύκητας που δημιουργεί πρόβλημα είναι η Candida, η οποία προκαλεί συχνά και κολπίτιδες στις γυναίκες. Για να αναπτυχθεί μικροβιακή βαλανοποσθίτιδα, συχνά υπάρχει κάποιος προδιαθεσικός παράγοντας:
-
Προϋπάρχουσα άσηπτη φλεγμονή της περιοχής από κάποια αλλεργία ή ερεθισμό.
-
Σακχαρώδης διαβήτης.
-
Φίμωση, η οποία εμποδίζει την απομάκρυνση του σμήγματος και την καλή υγιεινή της περιοχής.
Λοιμώξεις σεξουαλικά μεταδιδόμενες.
Υπάρχουν αρκετές σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις που προκαλούν βαλανοποσθίτιδα, όπως για παράδειγμαο έρπης των γεννητικών οργάνων, τα χλαμύδια και η γονόρροια.
Αλλεργίες-ερεθισμοί.
Το δέρμα της βαλάνου είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο, και η επαφή με κάποιες ουσίες μπορεί να προκαλέσει αλλεργία ή ερεθισμό, όπως για παράδειγμα:
-
Η παραμονή των ούρων και του σμήγματος κάτω από την ακροποσθία μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή.
-
Ορισμένα σαπούνια, απορρυπαντικά ρούχων και μαλακτικά.
-
Προφυλακτικά και λιπαντικά που χρησιμοποιούνται κατά τη σεξουαλική επαφή.
Δερματικές παθήσεις.
Υπάρχουν κάποιες δερματικές παθήσεις, όπως η ψωρίαση, που μπορεί να προκαλέσουν βαλανοποσθίτιδα.
Πώς γίνεται η διάγνωση της βαλανοποσθίτιδας;
Συνήθως, αρκεί η κλινική εξέταση από τον γιατρό σας, για να τεθεί η διάγνωση. Η πιθανή αιτία που την προκάλεσε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να προσδιοριστεί από την εικόνα της βαλάνου. Σε κάποιες περιπτώσεις, αν ο γιατρός δεν είναι σίγουρος για την αιτία, μπορεί να προτείνει κάτι από τα παρακάτω:
-
Καλλιέργεια από την περιοχή της βαλάνου, για να βρεθεί το μικρόβιο που προκαλεί τη μόλυνση.
-
Έλεγχος για σακχαρώδη διαβήτη, αν υπάρξει υποψία ότι μπορεί να υποκρύπτεται πίσω από τη βαλανοποσθίτιδα.
-
Έλεγχος για σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.
-
Σπάνια, όταν η κλινική εικόνα επιμένει, μπορεί να παρθεί υλικό για βιοψία από την περιοχή της βλάβης.
Ποια είναι η θεραπεία της βαλανοποσθίτιδας;
Ανεξάρτητα από την αιτία, μπορείτε να ακολουθήσετε τα παρακάτω:
-
Να πλένεστε με χλιαρό νερό και κατόπιν να στεγνώνεται καλά το πέος.
-
Μη χρησιμοποιείται αντισηπτικά, αλλά ένα σαπούνι με ουδέτερο ph για ευαίσθητες περιοχές ή εκχύλισμα χαμομηλιού.
Ανάλογα με το αίτιο, ο γιατρός σας θα σας συστήσει κάποια εξειδικευμένη αγωγή ,
-
Κάποια αντιμυκητιακή αλοιφή, αν το αίτιο είναι η Candida, αντιμυκητιασικά από το στόμα.
-
Αντιβιοτικά από το στόμα για κάποια σεξουαλικά μεταδιδόμενα μικρόβια.
-
Κάποιο ήπιο κορτικοστεροειδές σε μορφή αλοιφής, όταν η βαλανοποσθίτιδα οφείλεται σε αλλεργία ή ερεθισμό.
-
Αν έχετε πολλές υποτροπές και συνυπάρχουσα φίμωση, θα σας συστήσει να υποβληθείτε σε περιτομή.
Υπάρχουν τρόποι πρόληψης της βαλανοποσθίτιδας;
Μπορείτε να εφαρμόζεται τις παρακάτω οδηγίες, που μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη ορισμένων περιπτώσεων βαλανοποσθίτιδας.
-
Πλένετε προσεκτικά τη βάλανο κάθε μέρα, τραβώντας απαλά την ακροποσθία προς τα πίσω. Στεγνώνεται προσεκτικά την περιοχή.
-
Αν έχετε κάνει βαλανοποσθίτιδα που σχετίζεται με τη χρήση προφυλακτικού, δοκιμάστε να χρησιμοποιήσετε κάποιο ειδικά κατασκευασμένο για ευαίσθητα δέρματα.
-
Πλένετε τα χέρια σας πριν από την ούρηση, ειδικά αν έχουν έρθει σε επαφή με χημικές ουσίες.
-
Χρησιμοποιείτε πάντα προφυλακτικό, όταν κάνετε σεξ, ιδιαίτερα με νέο σεξουαλικό σύντροφο.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΕΟΥΣ
Πόσο συχνός είναι ο καρκίνος του πέους;
Ο καρκίνος του πέους είναι μία σπάνια κακοήθης πάθηση, με συχνότητα 0,1-0,9 περιστατικά ανά 100.000 άντρες στις δυτικές κοινωνίες. Αντιθέτως, υπάρχουν χώρες στην Αφρική, Ασία και Νότιο Αμερική, όπου ο καρκίνος του πέους αποτελεί σε συχνότητα έως και το 20% όλων των καρκίνων στον άντρα. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι στις χώρες αυτές οι συνθήκες της τοπικής υγιεινής είναι ανύπαρκτες.
Τι προκαλεί τον καρκίνο του πέους;
Σήμερα, πιστεύεται ότι σημαντικός αιτιολογικός παράγοντας για τον καρκίνο του πέους είναι ο χρόνιος ερεθισμός από το σμήγμα που παράγεται φυσιολογικά στην περιοχή. Η πιθανότητα αυξάνεται, όταν συνυπάρχει φίμωση που δεν επιτρέπει την απομάκρυνση του ή αν δεν εφαρμόζονται οι κανόνες τοπικής υγιεινής.
Ο ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV) έχει συνδεθεί, επίσης, με την ανάπτυξη καρκίνου του πέους και ειδικά οι υποτύποι 16 και 18, οι οποίοι προκαλούν καρκίνο και στον τράχηλο της μήτρας.
To κάπνισμα είναι ένας επιβαρυντικός παράγοντας που σχετίζεται με τον καρκίνο του πέους.
Πώς γίνεται η διάγνωση του καρκίνου του πέους;
Συνήθως, ο ασθενής θα παρατηρήσει κάποια ανώδυνη βλάβη στο πέος, η οποία μπορεί να είναι σαν έλκος η σαν κουνουπίδι και η οποία δεν επουλώνεται. Σε παραμελημένες περιπτώσεις, όπως σε ηλικιωμένους, η βλάβη μπορεί να είναι πολύ εκτεταμένη. Η βλάβη μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του πέους αλλά με μεγαλύτερη συχνότητα στη βάλανο και στην ακροποσθία (δηλαδή στο τελικό τμήμα του πέους).
Επίσης, ο ασθενής μπορεί να έχει φαγούρα, αίσθημα καύσου ή αιμορραγία στην περιοχή της βλάβης.
Στα αρχικά στάδια, δεν υπάρχει πόνος, με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς, επειδή ντρέπονται, να μη ζητάνε ιατρική βοήθεια.
Ο γιατρός θα εξετάσει κλινικά τον ασθενή και, αν κρίνει ότι η βλάβη είναι ύποπτη, θα τον υποβάλει με τοπική αναισθησία σε βιοψία της βλάβης, θα στείλει δηλαδή ένα μικρό τεμάχιο για οριστική διάγνωση.
Χρειάζονται επιπλέον εξετάσεις;
Ο καρκίνος του πέους μπορεί να δώσει μεταστάσεις στους λεμφαδένες της βουβωνικής χώρας και της πυέλου και σε άλλα όργανα, όπως το ήπαρ, τα οστά, οι πνεύμονες και ο εγκέφαλος.
Αν ο γιατρός σας το κρίνει σκόπιμο και για να διαπιστώσει το στάδιο της νόσου., θα ζητήσει απεικονιστικές εξετάσεις όπως:
-
υπερηχογράφημα όρχεων,
-
αξονική τομογραφία,
-
μαγνητική τομογραφία,
-
σπινθηρογράφημα οστών
Πώς θεραπεύεται ο καρκίνος του πέους
Η έγκαιρη διάγνωση είναι πολύ σημαντική για τη θεραπεία του καρκίνου του πέους. Όταν η βλάβη είναι μικρή, το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπισθεί με laser ή κρυοπηξία με ελάχιστες παρενέργειες. Σε μεγαλύτερες βλάβες, θα χρειαστεί να γίνει τοπική χειρουργική αφαίρεσή τους, η οποία όμως δεν επηρεάζει τη λειτουργικότητα του πέους.
Η παρακολούθηση μετά θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική και συχνή, επειδή υπάρχει κίνδυνος επανεμφάνισης του καρκίνου είτε τοπικά είτε σε απομακρυσμένες θέσεις.
Σε μεγαλύτερες βλάβες, ίσως χρειαστεί να γίνει αφαίρεση τμήματος του πέους (μερική πεεκτομή) και παράλληλα αφαίρεση λεμφαδένων από τη βουβωνική χώρα ή και την πύελο. Η επέμβαση μπορεί να συνδυαστεί με ακτινοβολία και χημειοθεραπεία για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της νόσου.
Σε κάποιες περιπτώσεις, αντί της αφαίρεσης τμήματος του πέους μπορεί να εφαρμοστεί η εξωτερική ακτινοβολία, η παρακολούθηση, όμως, και εδώ επιβάλλεται να είναι πολύ προσεκτική, ώστε, αν επανεμφανιστεί ο καρκίνος, να αντιμετωπιστεί έγκαιρα.
Ποια είναι η πρόγνωση του καρκίνου του πέους;
Η επιβίωση εξαρτάται από την παρουσία ή την απουσία μεταστάσεων στους λεμφαδένες. Όταν η διάγνωση είναι έγκαιρη και οι λεμφαδένες δεν έχουν προσβληθεί, η 5ετής επιβίωση κυμαίνεται από 65%-90%. Όταν οι λεμφαδένες έχουν προσβληθεί, η 5ετής επιβίωση είναι μικρή.
ΚΑΜΨΗ ΠΕΟΥΣ (ΝΟΣΟΣ PEYRONIE)
Τί είναι;
Η κάμψη του πέους κατά τη διάρκεια της στύσης, που οφείλεται στην ανάπτυξη ινώδους πλάκας ή πολλαπλών πλακών στο λευκό χιτώνα (tunica albuginea) του πέους. Το άτομο προηγουμένως είναι φυσιολογικό και αναπτύσσει την κάμψη σε κάποια φάση της ενήλικης ζωής του.
Πώς εκδηλώνεται;
Ο συνήθως μεσήλικος ασθενής παραπονείται για εμφάνιση κάμψης του πέους προς άλλοτε άλλη κατεύθυνση. Η στύση μπορεί να είναι επώδυνη και να συνοδεύεται από παραμόρφωση του πέους σε μορφή “κλεψύδρας”. Η όλη κατάσταση μπορεί να συνοδεύεται και από στυτική δυσλειτουργία.
Πού οφείλεται;
Πρόκειται για αινιγματική νόσο της οποίας η ακριβής αιτιολογία είναι άγνωστη. Πιστεύουμε ότι η κατάσταση εκλύεται από τραυματισμό του λευκού χιτώνα κατά τη διάρκεια της στύσης και της σεξουαλικής επαφής. Το τραύμα συνοδεύεται από απρόσφορη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματας, που ως συνέπεια έχει τη διήθηση της τραυματικής περιοχής από ινοβλάστες και κολλαγόνο και τη δημιουργία της ινώδους πλάκας. Κατά την εξέλιξη της νόσου η πλάκα απασβεστώνεται (os penis).
Πώς γίνεται η διάγνωση;
Η διάγνωση γίνεται καταρχήν με τη βοήθεια του ιστορικού του ασθενή και ιδιαίτερα την αυτοφωτογραφία του πέους σε στύση (προφίλ και ανφάς λήψεις). Ιδιαίτερη βοήθεια προσφέρει το υπερηχογράφημα του πέους, με το οποίο απεικονίζεται λεπτομερώς η ανατομική υφή του πέους και κυρίως οι πλάκες. Η μορφολογία των πλακών και η απασβέστωση αυτών έχουν προγνωστική αξία για την εξέλιξη της νόσου. Σε περίπτωση όπου συνυπάρχει στυτική δυσλειτουργία μπορεί να εκτελεστεί έγχρωμο υπερηχογράφημα (triplex πέους) μετά από τεχνητή πρόκληση στύσης με ενδοπεϊκή ένεση αγγειοδραστικών ουσιών.
Πώς θεραπεύεται;
Η νόσος έχει παράξενη και απρόβλεπτη κλινική εξέλιξη. Σε μεγάλο ποσοστό ασθενών είναι αυτοϊώμενη μετά από την πάροδο αρκετών μηνών. Σε αρκετούς, ωστόσο, παρουσιάζει σταδιακή επιδείνωση τόσο της κάμψης, όσο και του πόνου.
Εμπειρικές θεραπείες που έχει βρεθεί ότι απαλύνουν τα συμπτώματα είναι η βιταμίνη Ε (Eviol) σε υψηλές δόσεις, η ταμοξιφένη και το παρα-αμινο-βενζοϊκό οξύ (Potaba). Έχουν αναφερθεί καλά αποτελέσματα με την ιοντοφόρηση βεραπαμίλης, καθώς και με ενέσεις ουσιών (βεραπαμίλη, κορτιζόνη, ιντερφερόνη) εντός των πλακών. Η ταυτόχρονη χρήση συσκευών επιμήκυνσης θεωρείται ότι βοηθά.
Στην περίπτωση που οι πλάκες είναι επασβεστωμένες θεωρούμε ότι η νόσος είναι σταθεροποιημένη, οπότε οι συντηρητικές θεραπείες δεν έχουν αξία. Εάν η κάμψη είναι έντονη συνιστάται χειρουργική διόρθωση. Η επιλογή της τεχνικής είναι θέμα του Ουρολόγου και μπορεί είτε να γίνει πτύχωση του λευκού χιτώνα αντιδιαμετρικά (Nesbit, Yachia), είτε εκτομή της πλάκας και χρήση εμβαλώματος (Goretex, πτωματική περιτονία, αγγειακά μοσχεύματα). Βασικό μειονέκτημα των επεμβάσεων η πιθανότητα βράχυνσης του πέους, η δημιουργία ψηλαφητών κοκκιωμάτων κάτω από το δέρμα καθώς και η εμφάνιση στυτικής δυσλειτουργίας. Σε ακραίες περιπτώσεις σοβαρής κάμψης και στυτικής δυσλειτουργίας συνιστάται η τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης.
Ορισμένοι έχουν αναφέρει καλά αποτελέσματα με τη χρήση εξωσωματικής λιθοθρυψίας των επασβεστωμένων πλακών. Η πρακτική αυτή θεωρείται πειραματική.
ΚΑΤΑΓΜΑ ΠΕΟΥΣ
Τι είναι;
Με τον όρο κάταγμα πέους εννοείται η ρήξη του ινώδη χιτώνα που περιβάλει τα σηραγγώδη σώματα, όταν το πέος βρίσκεται σε πλήρη στύση.
Παρουσιάζεται συνήθως στην κάτω (κοιλιακή) επιφάνεια του πέους και δεξιά, ενώ εξαιρετικά σπάνια μπορεί να αφορά και τις δύο πλευρές.
Εμφανίζεται συνήθως σε άνδρες ηλικίας 20-50 ετών, με μεγαλύτερα ποσοστά μεταξύ 2ης και 3ης δεκαετίας της ζωής.
Δύο είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να προκύψει κάταγμα πέους:
1. Πλήρης στύση
2.
Βίαιος τραυματισμός
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι σ’ ορισμένες περιπτώσεις η πάθηση συνοδεύεται και από ρήξη ή κάκωση της ουρήθρας, γεγονός το οποίο πρέπει απαραίτητα να διερευνάται πριν από την αντιμετώπιση της κάκωσης.
Αιτιολογικοί παράγοντες
-
Σεξουαλική επαφή (σε ποσοστό 30-60%)
-
Αυνανισμός
-
Εξωτερικές κακώσεις
-
Μη συνειδητοί χειρισμοί κατά τη διάρκεια του ύπνου ή κατά την αλλαγή θέσης στο κρεβάτι
Συμπτώματα
-
Ήχος κατάγματος (ο ασθενής περιγράφει ένα χαρακτηριστικό ήχο σαν να σπάει ένα “κλαδί” ή “κόκαλο”)
-
Οξύς πόνος και ταυτόχρονα
-
Απώλεια στύσης
-
Δυσκολία στην ούρηση ή ακόμα και αδυναμία ούρησης (αν έχει γίνει και συνοδός ρήξη ουρήθρας σε ποσοστό μέχρι και 20%)
Κλινική εικόνα
-
Οίδημα, “πρήξιμο” δηλαδή, του πέους
-
Αιμάτωμα, μελάνιασμα δηλαδή, το οποίο μπορεί να εντοπίζεται μόνο στο πέος και στο όσχεο ή μπορεί να επεκταθεί μέχρι και την κάτω κοιλιακή περιοχή
-
Παρέκκλιση – γωνίωση του σώματος του πέους
-
Ουρηθρορραγία, έξοδος δηλαδή σταγόνων αίματος από την ουρήθρα, σε συμμετοχή της ουρήθρας
Διάγνωση
Βασίζεται στο ιστορικό και στην κλινική εξέταση.
Σε περίπτωση αμφιβολίας ή όταν θέλουμε να επισημάνουμε το επίπεδο και την βαρύτητα της ρήξης συμπληρώνεται από τον παρακάτω απεικονιστικό έλεγχο:
-
Υπερηχοτομογραφία πέους, όπου αναγνωρίζεται το αιμάτωμα και πιθανόν η θέση της ρήξης του σηραγγώδους σώματος
-
Σηραγγογραφία, όπου ενίεται σκιαγραφική ουσία στα σηραγγώδη σωμάτια του πέους αναδεικνύοντας την θέση και την βαρύτητα της φλεβικής διαφυγής
-
Ουρηθρογραφία, αν υπάρχει υπόνοια συμμετοχής της ουρήθρας, για την απεικόνιση της ρήξης της ουρήθρας
-
Μαγνητική τομογραφία
Διαφορική διάγνωση
-
Ρήξη ραχιαίας φλέβας ή αρτηρίας του πέους
-
Πρώιμο στάδιο γάγγραινας Fournier
Θεραπεία
Η θεραπεία της νόσου μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική.
Η συντηρητική θεραπεία συνοδεύεται από υψηλά ποσοστά στυτικής δυσλειτουργίας και θα πρέπει να εφαρμόζεται σ’ εξαιρετικά επιλεγμένες περιπτώσεις και αφού έχει ενημερωθεί ο ασθενής για τις πιθανές επιπλοκές. Η συντηρητική θεραπεία, εφαρμόζεται σπάνια και ενδείκνυται σ’ απλή κάκωση του πέους χωρίς συνυπάρχουσα ρήξη του σηραγγώδους σώματος του πέους και περιλαμβάνει:
-
Παγοκύστες
-
Περίδεση
-
Χορήγηση αντιβιοτικών
-
Ινωδολυτικά
-
Αναλγητικά
-
Χορήγηση σκευασμάτων που αναστέλλουν τη στύση
Η θεραπεία εκλογής του κατάγματος πέους είναι η χειρουργική αντιμετώπιση και μάλιστα ΑΜΕΣΑ μέσα σε 5 ώρες από το συμβάν. Μελέτες έχουν αναδείξει ότι με αυτό τον τρόπο μειώνεται σημαντικά η πιθανότητα μετατραυματικής στυτικής δυσλειτουργίας, χωρίς βέβαια να εξαλείφεται. Κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης αναγνωρίζεται η ρήξη και συρράπτεται ενώ ελέγχεται και η ουρήθρα για πιθανή κάκωση αυτής. Ο έλεγχος του ασθενούς θα γίνει 1 μήνα μετά, ελέγχοντας τη στυτική λειτουργία.
Επιπλοκές
-
Σχηματισμός ινώδους πλάκας – Ινώδης κάμψη του πέους (νόσος του Peyronie)
-
Επώδυνη στύση
-
Στυτική δυσλειτουργία
-
Ουρηθρικό συρίγγιο
-
Απόστημα
-
Αρτηριοφλεβώδης επικοινωνία
-
Νέκρωση ακροποσθίας
-
Ψευδοεκκόλπωμα
ΠΡΙΑΠΙΣΜΟΣ
Τί είναι ο πριαπισμός;
Ο πριαπισμός είναι μία παθολογική κατάσταση κατά την οποία η στύση του πέους διαρκεί περισσότερο από 4 ώρες, χωρίς να υπάρχουν σωματικά ή ψυχικά ερεθίσματα. Δημιουργείται όταν το αίμα παγιδεύεται μέσα στο πέος και δεν μπορεί να παροχετευθεί. Συχνά είναι επώδυνο και αποτελεί μια επείγουσα ουρολογική κατάσταση.
Ο πριαπισμός είναι μια σχετικά σπάνια οντότητα (λιγότερο από μία περίπτωση ανά 100.000 άτομα ανά έτος) και μπορεί να συμβεί σε όλες τις ηλικίες.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν: πόνος στο πέος και σκληρή στύση.
Τι προκαλεί τον πριαπισμό;
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αιτία του πριαπισμού είναι άγνωστη (ιδιοπαθής). Ωστόσο, ασθενείς με νοσήματα του αίματος, και ειδικά με δρεπανοκυτταρική αναιμία, μπορεί να αναπτύξουν πριαπισμό. Μερικές αιματολογικές, μεταβολικές ή νευρολογικές διαταραχές καθώς επίσης και φάρμακα θέτουν τους ασθενείς σε υψηλό κίνδυνο. Σε σπάνιες περιπτώσεις, ο πριαπισμός μπορεί να προσβάλει ακόμα και παιδιά με δρεπανοκυτταρική αναιμία.
Πώς γίνεται η διάγνωση του πριαπισμού ;
Το πέος αποτελείται από δύο κοίλα όργανα (σηραγγώδη σώματα) και μία μάζα από σπογγώδη ιστό (σπογγώδες σώμα). Η στύση είναι αποτέλεσμα της χαλάρωσης των λείων μυϊκών ινών και της αυξημένης ροής αίματος στα σηραγγώδη σώματα. Αυτό προκαλεί διόγκωση και σκληρότητα. Στον πριαπισμό, το σπογγώδες σώμα και η βάλανος του πέους (το κεφάλι) δεν διογκώνονται όπως σε μία κανονική στύση.
-
Ιατρικό Ιστορικό: περιλαμβάνει τη διάρκεια της στύσης, την παρουσία και το βαθμό του πόνου, προηγούμενο ιστορικό πριαπισμών και η αντιμετώπισή τους, τρέχουσα κατάσταση στυτικής λειτουργίας, χρήση φαρμάκων και ναρκωτικών, άλλες συγκεκριμένες ασθένειες (δρεπανοκυτταρική νόσος), τραύμα στο πέος ή στην περιοχή μεταξύ οσχέου και πρωκτού
-
Φυσική εξέταση: περιλαμβάνει προσεκτική εξέταση του πέους και του περινέου
-
Εξετάσεις αίματος: περιλαμβάνουν αναρρόφηση αίματος από τα σηραγγώδη σώματα του πέους και ανάλυση αερίων αίματος για να καθοριστεί το είδος του πριαπισμού (μία λεπτή βελόνα τοποθετείται στο πέος, αναρροφάται λίγο αίμα και στέλνεται στο εργαστήριο για ανάλυση)
-
Απεικόνιση πέους: περιλαμβάνει έγχρωμο υπερηχογράφημα Doppler του πέους για να δείξει πώς το αίμα ρέει μέσα στο πέος και μαγνητική τομογραφία για να εξεταστεί η υγεία των μυών και για να απεικονιστεί τυχόν ινώδης ιστός στο πέος
Αντιμετώπιση πριαπισμού
Ο στόχος της αντιμετώπισης του πριαπισμού είναι να καταστείλει τη στύση και να αποτρέψει μόνιμη στυτική δυσλειτουργία.
Συντηρητική και επεμβατική αντιμετώπιση
Ανάλογα με την αιτία επιλέγεται και η θεραπεία. Η συντηρητική αντιμετώπιση περιλαμβάνει γυμναστική, εκσπερμάτωση και εφαρμογή πάγου. Προτείνεται για ασθενείς με πριαπισμό με διάρκεια >4 ώρες.
Η θεραπεία είναι στην ουσία η χειρουργική αντιμετώπιση. Η χειρουργική αντιμετώπιση ενδείκνυται σε επείγουσες περιπτώσεις, μόνο όταν αποτύχουν οι συντηρητικές. Το χειρουργείο γίνεται για να μειωθεί η καταστροφή του ιστού από τη χαμηλή ροή αίματος στο πέος και για να μειωθούν οι πιθανότητες μόνιμης στυτικής δυσλειτουργίας.
Αντιμετώπιση πριαπισμού
Η θεραπεία του πριαπισμού είναι η αναρρόφηση αίματος από τα σηραγγώδη σώματα. Γίνεται τοπική αναισθησία στο πέος, αναρροφάται το αίμα και γίνονται πλύσεις με φυσιολογικό ορό και φάρμακα ονομαζόμενα α-αγωνιστές (αν χρειάζεται) που εγχέονται στα σηραγγώδη σώματα. Η διαδικασία έχει μεγάλο ποσοστό επιτυχίας και μπορεί να επαναληφθεί όταν χρειάζεται.
Η θεραπεία δεύτερης γραμμής στην ουσία είναι το χειρουργείο. Ενδείκνυται μόνο σε επείγουσες περιπτώσεις, μόνο όταν αποτύχουν τα συντηρητικά μέτρα και η θεραπεία πρώτης γραμμής. Για τον πριαπισμό χαμηλής ροής υπάρχουν κυρίως δύο τύποι χειρουργικής αντιμετώπισης:
-
το χειρουργείο πεϊκής παράκαμψης
-
η εμφύτευση πεϊκής πρόθεσης.
-
Ποια είναι η πρόγνωση;
Οι περισσότεροι ασθενείς που παθαίνουν πριαπισμό αναρρώνουν εξαιρετικά, αν αντιμετωπιστούν άμεσα. Η άμεση αντιμετώπιση του πριαπισμού μειώνει τον κίνδυνο για μόνιμα προβλήματα επίτευξης και διατήρησης της στύσης.